ଠିକ କେହି କହିଛନ୍ତି, "ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶେଷ ବାସ୍ତବରେ ଗୋଟିଏ ଆରମ୍ଭ ଅଟେ । ଯେପରି ଦିନର ଶେଷରେ ରାତ୍ରି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ଯେପରି ରାତ୍ରିର ଶେଷରେ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ସୁଖର ଶେଷରେ ଯଦି ଅଶ୍ରୁ ଥାଇଛି, ଦୁଃଖର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସବ ଥାଇଛି ।" ଉପନ୍ୟାସ ଭାବେ "ଇଥୁ ଆରମ୍ଭ" ହେଉଛି ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ଜନ୍ମଜାତ ସହନଶୀଳତା ଏବଂ ଜାଗୃତ ଆତ୍ମା ଭାବେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିବାଦର ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଶକ୍ତି—ଏହି ଦୁଇଟିର ଗମ୍ଭୀର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିର ଗୋଟିଏ ଟୁକୁଡ଼ା । ଏହା ଦିଏ ଉର୍ବଶୀ—କଥାର ପ୍ରମୁଖ ନାୟିକାଙ୍କ—ପ୍ରେମ, ବିଶ୍ୱାସଘାତ, ସଂଘର୍ଷ, ପ୍ରତିବାଦ ଏବଂ ଶେଷରେ ସଫଳତାର ସଜୀବ ଆଲେଖନ । ଉପନ୍ୟାସଟି ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯେହେତୁ ଏହା ପରମ୍ପରା ଏବଂ ସାଧାରଣୀକରଣର ନିୟମକୁ ମାନେ ନାହିଁ । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଯେତେବେଳେ ନାୟିକା ଉର୍ବଶୀ ନାୟକ ପୁଲକଙ୍କୁ ପଚାରେ, "ଆମର ସମ୍ପର୍କକୁ ଆପଣ କିପରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବେ?" ତାଙ୍କର ଉତ୍ତର ହେଉଛି ସେସବୁ ଶବ୍ଦର ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଗଳିରେ ସମ୍ପର୍କକୁ ଅନିଚ୍ଛାପୁର୍ବକ ସୀମିତ କରୁଥିବା ପ୍ରେମିକ, ସ୍ୱାମୀ, ପିତା ଏବଂ ପୁଅର ସୀମାଭୂମିରେ ସମ୍ପର୍କକୁ ପରିଭାଷିତ ନ କରିବା । "ପୁରୁଷ ଏବଂ ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି ଯାହା ନାମବିହୀନ ଏବଂ ତାହାର କୋଳରେ ଅସୀମକୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ ।" ଆଧୁନିକ ଘଟଣାବଳୀର ବାସ୍ତବତା ଉପରେ ଆଧାରିତ, "ଇଥୁ ଆରମ୍ଭ" ତାହାର ବାର୍ତ୍ତାରେ ବିଶେଷତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଉପନ୍ୟାସ ଭାବେ ତାହାର ସୃଷ୍ଟିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ।